دوشنبه ۲۷ آبان ۱۳۹۸
 

اخبار

کاپیتان رادهیکا مِنِن، برنده‌ی جایزه آیمو در سال 2016

دریا به زنان روی خوش نشان خواهد داد!

دریا به زنان روی خوش نشان خواهد داد!

از زمانی که به یاد دارم، بی‌مهری و تنگ‌نظری نسبت به صلاحیت کاری زنان در تمام عرصه‌ها به‌وضوح وجود داشته است. قبل‌تر در پی قرارداد نانوشته‌ای بودم تا دلیلی پیدا کنم اما هر باری  که به سراغ تاریخ می‌رفتم، یک دلیل مبرهن برای آن نمی‌یافتم. آخر، همیشه زنانی بودند که حتی برای استقلال اقتصادی‌شان، سالیان سال روی خشکی و دریا این حق نادیده‌ی خود را طلب کرده بودند و از تلاش دست برنداشته بودند. برابری در انتصاب (و دستمزد) این روزها، بیش از پیش، در تمام جهان گربیان اهلش را گرفته است. سال‌هاست که کار روی دریا کاری مردانه به‌حساب آمده است و اگر نگاهی دقیق‌تر بیندازیم سهم اندک زنان در آن به چشم می‌آید که حتی برای اثباتش نیازی به آمار و ارقام نمی‌بینم حال آن‌که دختران علاقه‌مند به دریا به انتظار خبری خوش روزهایشان را سپری می‌کنند و البته که از تلاش دست نمی‌کشند. شنیدن این‌که شعار روز جهانی دریانوردی امسال، «توانمندسازی زنان در جامعه دریایی» است چونان غافلگیری پرده‌ی آخر نمایش، نوید پایان خوش این حضور کمرنگ را می‌دهد. حالا باید دید زنانی که سال‌ها قبل با تلاش‌هایشان جای پای محکمی را روی شن‌های دریا به یادگار گذاشته بودند تا کجا پیش می‌روند. یکی از زنان شجاع دریانورد کاپیتان رادهیکا مِنِن است. او جایزه سال 2016 آیمو را برای شجاعت استثنایی‌اش از کیتاک لیم (دبیر کل وقت آیمو) دریافت کرد. کاپیتان مِنِن به دلیل عزم و جسارت زیادش در رهبری عملیات دشوار نجات، توسط دولت هند نامزد دریافت این جایزه شده بود و شورای آیمو در صد و شانزدهمین جلسه خود در لندن، تصمیم گرفت تا جایزه به او تعلق بگیرد. حالا او اولین کاپیتان زن در نیروی دریایی هند و اولین زنی است که این جایزه را به نام خود زده است. هرچند که او معتقد است که کارش فقط انجام وظیفه بوده و هر دریانوردی باید بتواند جان دیگران را نجات بدهد اما آن عملیات بدون ارزیابی خطرات عملا فایده‌ای نداشت. دستور فوری او برای عملیات نجات یک قایق هفت‌نفره و پس از آن، اقدامات هوشمندانه‌اش نامش را در جهان مطرح کرد. آن‌چه در زیر خواهید خواند ترجمه مصاحبه‌ای با این کاپیتان خوشنام سمپورنا سواراجیا است. مِنِن کار دریانوردی خود را به‌عنوان یک افسر رادیویی آغاز کرد و  بعد هم به افسر عرشه ترفیع پیدا کرد. در هنگام این عملیات او ناخدای کشتی سمپورنا سواراجایا بود. 

وقتی برای اولین بار قدم بر روی عرشه گذاشتید، چه حسی داشتید؟

اولین کشتی که کارم را با آن شروع کردم یک کشتی مسافری به نام MV Tipu Sultan از شرکت کشتیرانی هند بود که این کشتی بین کوچی به لاکشادویپ در حرکت بود. من از کوچی به آن‌ها محلق شدم و البته احساس خیلی خوبی داشتم. این را هم اضافه کنم، آن زمان که درسم تازه تمام شده بود، خانواده‌ام نگران بودند و هم این‌که می‌خواستند در برابر ورودم به این حرفه مقاومت کنند، بعد از متقاعد کردن آن‌ها، به سمت آینده قدم برداشتم و این رویایی بود که برای من به حقیقت پیوست. کنجکاوی‌ من هم این بود که می‌خواستم بدانم چه چیزی در انتظار من است.

 

صنعت کشتیرانی یک حرفه در سایه برای زنان به‌حساب می‌آید. نظر شما چیست؟

صنعت کشتیرانی دیگر، کاری در سایه‌ برای زنان نیست. رسیدن به امنیت و آسایش یک آرزوی دیرینه‌ی قوی در تمام زنان بوده است. بیشتر زنان خواستار همکاری با سایر زنان بودند و اکثریت قریب به‌اتفاق آن‌ها، نیز زنانی بودند که برای ورود به سرزمین‌های ناشناخته (سرزمین‌های بدون زنان!) آماده بودند. آن‌ها پیشرو بودند. این را در نظر داشته باشید که هر مرحله‌ای که پشت سر می‌گذاریم، می‌تواند ما را به مکان و زمان دیگری در زندگی سوق دهد جایی در دل ماجرا و البته سرگرم‌کننده! اگر پیش از این صحبت‌ها این حرفه در سایه بود، فقط زمان لازم بود تا دیگر نباشد.

 

چه زمانی و چطور برای این ماجرا اقدام کردید؟

این قایق در بیست و دوم ژوئن 2015 در سواحل گوپالپور، مشاهده شد. آن‌طور که به نظر می‌رسید به دنبال خرابی موتور و از بین رفتن لنگر در هوای نامساعد، قایق سرگردان شده بود. وقتی که از این موضوع خبردار شدم بلافاصله دستور عملیات نجات را صادر کردم. ارتفاع موج در آن نزدیکی به بیش از 25 فوت می‌رسید، وزش باد نیز به بیش از 60 گره رسیده بود و باران شدیدی هم می‌بارید. سه بار تلاش کردیم تا سرانجام، تلاشمان نتیجه داد و تمام هفت سرنشین را (که از 15 تا 50 سال سن داشتند) با امکاناتی که در اختیار داشتیم، سوار کشتی کردیم.

 

این چالش برای شما به‌عنوان زنی که نامش با شجاعتش در جهان مطرح شد، چگونه بود؟

در واقع این جایزه برای پیروزی در یک چالش نبود، به نحوی قدردانی از وظایف من به‌حساب می‌آمد. راستش، من فقط وظیفه‌ی خودم را انجام دادم. کار در کشتی، کاری گروهی است. وقتی دستور این عملیات نجات را دادم، خدمه کشتی کاملاً با من همکاری کردند. آن‌ها برای آماده‌سازی عملیات امداد و نجات به روی عرشه رفتند. در میانه‌ی طوفان، این کار چالش‌برانگیز بود و همان‌طور که گفتم سومین تلاش ما موفقیت‌آمیز شد. جالب آن‌جا بود که وقتی سرنشینان کشتی که تا حدودی حالشان بهتر شده بود با خانه‌هایشان تماس گرفتند، خانواده‌هایشان داشتند خودشان را برای مراسم آن‌ها آماده می‌کردند که البته به‌موقع متوقف شدند! یعنی وقتی هفت روز خبری از عزیزانشان نشده بود به این فکر افتاده بودند که دیگر آن‌ها را نخواهند دید.

دریانوردان بسیار قوی هستند. آن‌ها برای بسیاری از موقعیت‌ها و موارد اضطراری آموزش دیده‌اند. هر فرد دریایی وظیفه (تعهد) دریایی دارد که جان افراد را در این حوادث نجات دهد؛ بنابراین، من فقط کار خودم را انجام دادم آن‌هم با لطف خدا و یک گروه عالی که در اختیار داشتم.

 

آیا خواستار تغییر عمده‌ای در کشتیرانی جهانی هستید؟

سازمان بین‌المللی دریانوردی اقدامات بسیاری را برای ارتقای شغلی و افزایش تعداد زنان در بخش دریایی انجام داده‌ است. دولت‌های متعاهد نیز از این دعوی پیروی کرده‌اند. چنین اقدام بزرگی از جانب آیمو، زنانی را به بخش دریایی آورده است. در هندوستان و تعداد معدودی از دیگر کشورها، تعداد زیادی از زنان که آموزش دریای ساحل را دنبال می‌کنند، حضور دارند. نکته‌ای که می‌توان به آن اشاره کرد این است که میزان جذب زنان توسط شرکت‌های کشتیرانی بسیار کم است. زنانی که مازاد هستند گاهی در جست‌وجوی کار دریایی در خیابان‌ها به دام دلالان می‌افتند و از آن‌ها کلاهبرداری می‌شود و به دردسر می‌افتند. من مطمئنم اگر در حداقل شانس مصاحبه برای زنان فراهم شود، آن‌ها خودشان را ثابت خواهند کرد. ما بنیاد بین‌المللی دریانوردان زن را برای مربیگری دختران و برای حل مشکلات این دختران راه‌اندازی کرده‌ایم. من معتقدم که دختران کارشان را به‌خوبی انجام خواهند داد و از لحاظ صلاحیت هیچ تفاوتی میان آن‌ها و پسران وجود ندارد. یافتن یک شغل دریایی کار آسانی نیست. دخترانی هستند که دوره‌شان را با موفقیت گذرانده‌اند و هنوز در جست‌وجوی کار هستند. مطالعه دریا هم به‌گونه‌ای است که آموزش افراد فقط پس از سفر با کشتی کامل می‌شود. بنابراین، این موضوع یک بحران به‌حساب می‌آید. همه‌چیز به‌آرامی در حال تغییر است اما این تغییر باید مطابق با سناریوی فعلی سرعت بگیرد.

 

سهم شما در امر راهنمایی این زنان چه بوده است؟

ما بنیاد بین‌المللی دریانوردان زن (www.iwsf.com) را در تاریخ سوم نوامبر سال 2017 راه‌اندازی کرده‌ایم. این بنیاد با هدف ترفیع و حمایت از زنان دریانورد طراحی شده است. یک زن در پی انجام کار دریانوردی خود با چالش‌های اجتماعی فراوانی روبه‌رو است. جوان‌ترها، بیشتر مواقع، هنگام مواجهه با شرایط غیرمعمول، قادر به انجام اقدامات صحیح در زمان مناسب نیستند و این، برای کارکنان دیگر و شرکت‌هایی که آن‌ها را استخدام کرده‌اند، دردسرساز می‌شود. در این بنیاد ما به کمک زنان دریانورد آمده‌ایم.

 

برای این‌که روحیه‌ی خوبی داشته باشید، غیر از دریانوردی چه کارهایی انجام می‌دهید؟

به غیر از قایقرانی، خودم را به‌نوعی در فعالیت‌های اجتماعی شریک می‌کنم. کار کردن در سازمان‌های خیریه، حس خوبی به من می‌دهد. همچنین، برای افراد سالمندی که ترکشان کرده‌اند، وقت می‌گذارم. گاهی به روستای مادری‌ام می‌روم... و وقتی هم زمان آزادم به پایان برسد، به دریا برمی‌گردم.

 

چه سخنی با زنان دریانورد دارید؟

راستش همه آن‌ها به بهترین نحو کارشان را انجام می‌دهند. می‌خواهم به آن‌ها بگویم که روی هر کاری که انجام می‌دهید، متمرکز شوید. چنان کار خارق‌العاده‌ای انجام بدهید تا  افرادی که درکی منفی‌ نسبت به آن دارند، نظرشان تغییر کند. این کار شما باعث می‌شود تا دروازه‌های این حرفه  برای زنان بیشتر و بیشتری باز شود.| 

۲۸ مرداد ۱۳۹۸ ۱۳:۳۹