جمعه ۲۷ مهر ۱۳۹۷

اخبار

همه‌چیز درباره شناورهای هوشمند

دریا به استقبال کشتی‌های بدون سرنشین می‌رود؟

دریا به استقبال  کشتی‌های بدون سرنشین می‌رود؟
وسایل نقلیه هوشمند یا بدون سرنشین در مدل‌های حمل‌ونقل جاده‌ای و ریلی رشد روزافزونی داشته‌اند. هوشمندسازی وسایل نقلیه مورد توجه قرار گرفته تا ایمنی دریانوردی را افزایش دهد. این نوع شناورهای هوشمند به‌عنوان نسل جدیدی از شناورهای با تکنولوژی بالا و کنترل از راه دور در نظر گرفته می‌شوند. درنتیجه، کمیته ایمنی دریانوردی در نود و هشتمین جلسه خود پذیرفت که چارچوب قانونمند مشخصی را برای فعالیت شناورهای هوشمند یا بدون سرنشین حداکثر تا سال 2020 در دستور کار قرار دهد؛ اما شناورهای هوشمند یا بدون سرنشین چه هستند و چه تفاوت‌هایی با مدل‌های قدیمی و سنتی شناورها دارند؟ کاربری و ویژگی مهم استفاده از آن‌ها چیست؟ و آیا در ایران، برنامه مدونی برای استفاده از شناورهای هوشمند وجود دارد؟ این پرسش‌هایی است که در این مقاله سعی شده به آن‌ها پاسخی مناسب بدهیم و درباره سیاست‌های سازمان بنادر و دریانوردی به‌عنوان مرجع دریایی کشور و عضو سازمان بین‌المللی دریانوردی برای توسعه و حمایت از طراحی، تولید و بهره‌برداری از شناور هوشمند یا بدون سرنشین سخن بگوییم.
همان‌طور که جهان امروز، رو به سمت هوشمندسازی تمام حوزه‌ها دارد، وسایل نقلیه هم در حال حرکت به سمت هوشمندسازی هستند. قطارهای هوشمند، دستگاه‌های راهنمای جابه‌جایی کانتینر، هواپیماهای بدون سرنشین و... که اکنون در بسیاری از کشورهای دنیا مورد استفاده قرار می‌گیرند، تنها نمونه‌ای از تلاش برای هوشمندسازی در حوزه حمل‌ونقل به شمار می‌روند.
تحقیقات مرتبط با دستیابی به ربات‌های هوشمند از اواخر 1950 میلادی آغاز شد. اگرچه می‌توان گفت بسیاری از توسعه‌های سیستماتیک در دهه 80 میلادی اتفاق افتاده، اما این توسعه سیستماتیک رشد خود را کم‌وبیش درگذر زمان تاکنون ادامه داده است. مهم‌ترین تحقیقات انجام شده در این زمینه، تحقیقاتی است که درخصوص حمل‌ونقل جاده‌ای انجام‌شده؛ پروژه‌های US DARPA در کشور آمریکا و طراحی زیردریایی کنترل از راه دور در کشور نروژ در سال 1990 ازجمله مهم‌ترین پروژه‌های موفق در این
زمینه هستند.
از سوی دیگر، هوشمندسازی وسایل نقلیه که سهم بسزایی را در حمل‌ونقل کالا در مقایسه با سایر صنایع حمل‌ونقل داراست، مورد توجه قرار گرفته است تا ایمنی دریانوردی را افزایش دهد. این نوع شناورهای هوشمند به‌عنوان نسل جدیدی از شناورهای با تکنولوژی بالا و کنترل از راه دور در نظر گرفته می‌شوند. برای حضور چنین شناورهایی در آب‌های جهان، رای کمیته ایمنی دریانوردی اهمیت زیادی دارد. این کمیته بین‌المللی در نود و هشتمین جلسه خود موافقت کرد که چارچوب قانونمند مشخصی را برای فعالیت شناورهای هوشمند یا بدون سرنشین حداکثر تا سال 2020 در دستور کار قرار دهد. این موضوع در دستور کار پنجم اجلاس MSC99 قرار گرفته و کشورهای عضو، نظرات و پیشنهادات خود را در نشستی که در شانزدهم ماه می سال 2018 برگزار شد، ارائه کردند. این چارچوب قانونمند می‌تواند به شکل‌های زیر تعیین شود:
1ـ اصلاح قوانین و مقررات موجود به‌طوری‌که مشمول شناورهای هوشمند یا بدون سرنشین شود.
2ـ تدوین قوانین جدید برای شناورهای هوشمند یا بدون سرنشین
3ـ ترکیبی از هر دو روش بالا
4ـ تدوین راهنمای موقت برای کسب تجربه بیشتر قبل از تدوین الزامات قانونی
در ادامه پس از تبادل‌نظرها در اجلاس، کمیته مورد اشاره تصمیم گرفت تا چارچوب قانونمند جدیدی را با برگزاری گروه کاری و گروه مکاتبه‌ای (روش دوم) تدوین کند. گزارش نخست از پیش‌نویس اولیه چارچوب قانونمند در سند MSC99/WP.9
ارائه گردید.
در حال حاضر گروه مکاتبه‌ای با هماهنگی Finnish Transport Safety Agency Trafi   مشغول بررسی تعاریف و شناورهای هوشمند یا بدون سرنشین برای ارائه گزارش به MSC100 در سال 2019 است.
 
راهی برای کاهش سوانح دریایی
جایگاه سازمان بین‌المللی دریانوردی به‌گونه‌ای است که تلاش می‌کند با تعیین چارچوب‌های قانونمند برای شناورهای هوشمند، از این‌که این نوع از شناورها به‌صورت ایمن و با امنیت بالا ساخته می‌شوند و وظایف خود را به شکل قابل قبولی انجام می‌دهند، اطمینان خاطر پیدا کند؛ چراکه با استفاده از این شناورها هم میزان سوانح دریایی کاهش‌یافته و هم از آلودگی محیط‌زیست دریایی جلوگیری می‌شود. به‌منظور دستیابی به این هدف در آینده باید تکنولوژی‌های جدید و پیشرفته شناسایی شده و دریانوردانی که از این نوع کشتی‌ها استفاده می‌کنند، به نحو مطلوب مورد آموزش قرار گیرند.
نتایج بررسی سوانح دریایی نشان داده است که بسیاری از سوانح دریایی به دلیل خطای انسانی و عدم تصمیم‌گیری مناسب دریانوردان در شرایط اضطراری به وجود آمده‌اند. در شکل (1) نمونه‌ای از بررسی انواع سوانح دریایی در کشور ژاپن از سال 2012 تا سال 2016 نشان داده شده است.
در مطالعات سوانح دریایی کشور ژاپن، دلایل ریشه‌ای بروز سوانح دریایی ناشی از خطای انسانی به‌صورت زیر دسته‌بندی شده است. این دلایل ریشه‌ای در شکل (2) نشان داده شده است. شرایط نامناسب نگهبانی دریانوردان و مانور نامناسب کشتی به‌وسیله دریانوردان ازجمله مهم‌ترین دلایل ریشه‌ای در این مطالعه به دست آمده است.
برای کاهش این نوع سوانح دریایی که سهم قابل‌توجهی از آن را به خود اختصاص داده است، توسعه تکنولوژی‌های مرتبط با کنترل از راه دور، شناسایی خطرات برخورد با سایر کشتی‌ها یا سازه‌های فراساحلی، برآورد مسیر دریایی بهینه، پایش مستمر عملکرد ماشین‌آلات و... بسیار موثر خواهد بود.
طرح توسعه شناور هوشمند یا بدون سرنشین
هدف از طرح موضوع شناور هوشمند در سازمان بین‌المللی دریانوردی دست یافتن به کشتی‌هایی است که بدون خدمه فعالیت کنند. رسیدن به این هدف، متناسب با رشد تکنولوژی در گذر زمان امکان‌پذیر است، درحالی‌که در شرایط کنونی فعالیت کشتی‌ها مانند نگهبانی، مانور، تعمیر و نگهداری ماشین‌آلات و تجهیزات، حمل و نگهداری، وضعیت پهلوگیری به اسکله‌ها و... به‌طور کامل وابسته به حضور خدمه کشتی است.
از گذشته، رقابت برای هوشمندسازی کشتیرانی مورد توجه بوده و برخی مسایل فنی از طریق الزامات بین‌المللی متناسب با تکنولوژی روز تعیین شده‌اند تا فرآیند کنترل از راه دور کشتی‌ها به هدف نهایی خود یعنی کشتی‌های اتوماتیک در سال 2020 نزدیک شود. به عنوان مثال، می‌توان رد پای تاریخی این تلاش‌ها را به‌صورت زیر برشمرد:
 سیستم‌های مخابراتی از طریق فرکانس‌های رادیویی از سال 1990
 سیستم‌های الکترونیکی و ماهواره‌ای ناوبری از سال 1930
 رادارهای هوشمند باقابلیت جلوگیری از تصادم از سال 1974
 سیستم شناسایی خودکار از سال 2002
در محدوده‌های دریانوردی محدود و برای شناورهای کوچک خاص، به‌کار بردن عملیات شناورهای هوشمند یا بدون سرنشین امکان‌پذیر است. برای مثال کشور نروژ یک کشتی کانتینربر با ظرفیت 120 TEU را در مسیر تردد مشخص و بدون ترافیک دریایی مورد بهره‌برداری قرار داده است، درحالی‌که بهره‌برداری از شناور هوشمند یا بدون خدمه در تمامی مسیرهای دریانوردی به‌ویژه در مناطق پرترافیک دریایی یک هدف بلندمدت است که به رشد تکنولوژی و اطمینان مالکان یا بهره‌برداران کشتی‌ها از این تکنولوژی بستگی دارد. در نتیجه تصویر طرح توسعه استفاده از شناورهای هوشمند یا بدون سرنشین می‌تواند مشابه آن‌چه که در شکل (3) و شکل (4) نشان داده شده، در آینده پیش‌بینی شود.
این طرح توسعه نشان می‌دهد که شناور هوشمند بدون سرنشین در کاربردهای تجاری در حال حاضر نمی‌تواند صرفا با شرایطی که کشتی بدون خدمه فعالیت می‌کنند، مورد پذیرش قرار گیرد، بلکه توسعه آن‌ها درگذر زمان و رشد تکنولوژی از جنبه‌های متفاوتی در نظر گرفته می‌شوند. این جنبه‌ها می‌تواند به‌صورت زیر دسته‌بندی شوند:
1 ـ کشتی اتوماتیک مجهز به سیستم‌های تصمیم‌گیری پیشرفته مستقل از انسان
نوعی کشتی است که دریانوردان برای فعالیت و کنترل سیستم‌های کشتی بر روی آن قرار می‌گیرند. در این نوع کشتی برخی از عملیات‌ها به‌صورت اتوماتیک انجام می‌شود.
2 ـ کشتی کنترل از راه دور به همراه دریانوردان
کشتی دیگری است که کنترل و عملیات آن از موقعیت دیگری در ساحل و از راه دور انجام می‌شود. در این نوع کشتی دریانوردان بر روی کشتی حضور دارند و عملیات‌هایی مانند تردد در کانال‌ها بدون حضور راهنمای بنادر، پهلوگیری خودکار کشتی، سیستم فراخوان جست‌وجو و نجات و... در آن‌ها صورت می‌گیرد.
3 ـ کشتی کنترل از راه دور بدون سرنشین
نوعی کشتی است که کنترل و عملیات آن از موقعیت دیگری در ساحل و از راه دور و بدون حضور دریانوردان انجام می‌شود. عملیات‌هایی مانند جلوگیری از تصادم در دریا، جلوگیری از آلودگی دریا و... از این طریق انجام می‌شود.
4 ـ کشتی تمام اتوماتیک
به کشتی‌هایی اطلاق می‌شود که سیستم‌های عملیاتی آن‌ها قابلیت تصمیم‌گیری و انجام اقدام اتوماتیک را
داشته باشند.
 
جایگاه مدیریت انسانی در فرآیند هوشمندسازی
همان‌گونه که در دسته‌بندی شناورهای هوشمند در بالا شرح داده شد، دستیابی به شناورهای تجاری هوشمند اتوماتیک بدون سرنشین ممکن است در آینده نزدیک یک هدف واقعی به نظر نرسد، اما شناورهای بدون سرنشین می‌توانند به‌صورت ترکیبی از روش‌های کنترل از راه دور و کنترل اتوماتیک در نظر گرفته شوند و توسعه هر یک از این روش‌ها به‌صورت سازگار با سایر روش‌های ممکن، مسیر را برای دستیابی به شناورهای تجاری هوشمند اتوماتیک بدون سرنشین ممکن سازد. شکل (5) نمایی از توسعه روش‌های ممکن برای دستیابی به شناور هوشمند را نشان می‌دهد.
شناورهایی که از سیستم‌های تصمیم‌گیری پیشرفته مستقل از انسان از توابع معین برای عملیات کشتی استفاده می‌کنند، به‌صورت مستمر شرایط دریانوردی مانند شرایط آب و هوایی، وجود خطر تصادم و... یا شرایط ایمنی کشتی مانند سلامت سازه‌ای، حفظ ناوبری و... را مورد بررسی قرار داده و در صورت وجود هرگونه مشکل یا خطر که از طریق سنسورهای متفاوت شناسایی می‌شوند، به‌طور خودکار نسبت به رفع مشکل اقدام خواهند کرد. این نوع سیستم‌ها درصورتی‌که توانایی حل مشکل را نداشته باشند، اپراتور کشتی را در جریان قرار می‌دهند تا برای حل مشکل از قدرت مدیریت و تصمیم‌سازی انسانی استفاده شود. الگوریتم تصمیم‌گیری این نوع سیستم‌ها در کشتی در شکل (6) نشان داده شده است.
استفاده از شناور بدون سرنشین یا هوشمند در آینده مزایای متعددی را به دنبال خواهد داشت، به‌طوری‌که امروزه رقابت بین کشتی‌سازی‌های بزرگ اروپا برای جلب مشتری در استفاده از سیستم‌های هوشمند در ساخت کشتی جدی‌تر شده است. بااین‌وجود استفاده از شناورهای هوشمند یا بدون سرنشین معایب متعددی را نیز به دنبال دارد. مهم‌ترین مزایا و معایب استفاده از این نوع کشتی‌ها را می‌توان در جدول (1) برشمرد.
در مطالعات و تحقیقات پیش‌بینی شده است که شروع مدل‌های تجاری شناورهای هوشمند یا بدون سرنشین از کشتی‌های فله‌بر خواهد بود؛ زیرا در این نوع از کشتی سرعت نسبتا کم، مسیرهای دریانوردی طولانی، تخلیه و بارگیری تنها در یک بندر و تقریبا بدون دخالت انسان است. در نتیجه کاربرد شناورهای هوشمند یا بدون سرنشین نه تنها موجب بهبود کارایی حمل‌ونقل کالا شده، بلکه مورد توجه سرمایه‌گذاران نیز خواهد بود. به‌طورکلی طرح توسعه این نوع شناورها می‌تواند از سه جنبه مورد توجه قرار گیرد:
1 ـ کارایی و اقتصادی
مهم‌ترین عامل برای تولید شناور هوشمند یا بدون سرنشین یقینا بُعد کارایی و اقتصادی آن خواهد بود. هزینه دستمزد خدمه همواره به‌عنوان یکی از مهم‌ترین هزینه‌های کشتی در نظر گرفته می‌شود، به‌طوری‌که در بررسی گزارش‌های هزینه‌ای کشتی‌ها در سال 2010 این هزینه بین 31 تا 36 درصد کل هزینه فعالیت یک کشتی برآورد شد. جدول (2) هزینه روزانه دستمزد خدمه انواع کشتی‌ها را نشان می‌دهد.
اگر هزینه روزانه دستمزد خدمه کشتی با نرخ سفر کشتی در مدت پنج سال مقایسه شود، دستمزد خدمه به میزان 10 درصد کرایه حمل بار است. هم‌چنین این هزینه با در نظر گرفتن تورم در آینده مقادیر بیشتری را به خود اختصاص خواهد داد. بنابراین هوشمندسازی شناورها پتانسیل مناسبی برای کاهش هزینه‌های دستمزد خدمه دارد.
 
2 ـ سازگاری با محیط‌ زیست
سازگاری با محیط ‌زیست صنایع گوناگون در کنار کارایی و ایمنی در مجامع بین‌المللی مورد توجه قرار دارد و این موضوع از صنایع کشتیرانی مستثنی نیست. اگرچه بر اساس انتشارات سازمان بین‌المللی دریانوردی میزان انتشار گازهای گلخانه‌ای سهم کمی در حدود سه درصد نسبت به سایر صنایع را دارد اما این میزان انتشار نیز بر اساس کنوانسیون‌های بین‌المللی باید در آینده نزدیک نسبت به وضعیت کنونی تقلیل یابد. تولید شناورهای هوشمند یا بدون سرنشین با افزایش کارایی و استفاده از سیستم‌های تصمیم‌گیری پیشرفته مستقل از انسان مانند مصرف سوخت کشتی را بهینه کرده و در نتیجه میزان تولید گازهای گلخانه‌ای را به‌طور موثری کاهش داده است.
به عنوان مثال، همان‌گونه که در جدول (3) نشان داده شده است، در تحقیقات انجام شده بر روی یک کشتی خاص در مسیر دریانوردی بندر Porto de Tubarao به Hamburg با کاهش سرعت کشتی از 16 گره دریایی به 11 گره دریایی مصرف سوخت کشتی تا 54 درصد و انتشار گازهای گلخانه‌ای تا یک تن کاهش یافته است.
بدیهی است که کاهش مصرف سوخت درنتیجه کاهش سرعت کشتی نه تنها به‌عنوان مشوق سازگار محیط‌ زیست محسوب می‌شود بلکه با مقایسه هزینه درآمد سفر دریایی انجام شده مقرون‌به‌صرفه است. نمونه‌ای از هزینه درآمد در جدول (3) قابل مقایسه است.
 
3 ـ بازخورد اجتماعی
فقدان نیروی انسانی دریانورد که افزایش دستمزد دریانوردان را به دنبال دارد، در تئوری‌های اقتصادی یکی از مهم‌ترین موانع جذب سرمایه و بهبود کسب‌وکار محسوب می‌شود. استفاده از شناورهای هوشمند یا بدون سرنشین این امکان را برای سرمایه‌گذاران صنعت کشتیرانی فراهم می‌سازد تا نگرانی نسبت به کمبود دریانورد، آموزش و ارتقاء آن‌ها برای فعالیت کشتی‌ها کاهش یابد.

از سوی دیگر، تحقیقات متعدد نشان داده که بیشتر سوانح دریایی ناشی از خطای انسانی دریانوردان بوده است. روانشناسان بر این اعتقادند که خطای انسانی دریانوردان به‌مرور زمان در سفرهای دریایی در اثر عوامل اجتماعی نظیر دوری از خانواده و حذف زندگی خانوادگی نسب به سایر مشاغل بیشتر است. می‌توان نتیجه گرفت که استفاده از شناورهای هوشمند یا بدون سرنشین تاثیر بسزایی در کاهش سوانح دریایی ناشی از عوامل اجتماعی داشته باشد.

 

نقشه راه تدوین چارچوب قانونمند

از آن‌جا که رشد و توسعه شناورهای هوشمند یا بدون سرنشین توجه صنایع مختلف ازجمله صنعت حمل‌ونقل دریایی را در دنیا به خود اختصاص داده است، ایجاد چارچوب قانونمند برای حفظ شرایط ایمنی و امنیت در دریا و جلوگیری از آلودگی دریا در دستور کار سازمان بین‌المللی دریانوردی قرار گرفته است. طراحان، سازندگان و بهره‌برداران این نوع شناورها نیز می‌توانند اهداف و ایده‌های خود را متناسب با این استانداردهای بین‌المللی پیاده‌سازی کرده و از موسسه‌های رده‌بندی گواهینامه‌های فنی و ایمنی اخذ کنند. هم‌چنین این چارچوب قانونمند می‌تواند به‌عنوان معیار تشخیص برقراری ایمنی و امنیت در دریا و جلوگیری از آلودگی دریا برای کشورهای صاحب‌پرچم و تردد این نوع کشتی‌ها در آب‌های تحت حاکمیت کشورهای صاحب‌بندر قرار گیرد. نقشه راه تدوین چارچوب قانونمند برای شناورهای هوشمند یا بدون سرنشین در سازمان بین‌المللی دریانوردی به‌صورت جدول (4) برنامه‌ریزی شده است:

 

سیاست‌های سازمان بنادر و دریانوردی

سازمان بنادر و دریانوردی به‌عنوان مرجع دریایی کشور و عضو سازمان بین‌المللی دریانوردی سیاست‌هایی را برای توسعه و حمایت از طراحی، تولید و بهره‌برداری از شناور هوشمند یا بدون سرنشین در دستور کار خود قرار داده است. بسته توسعه و حمایتی سیاست‌های این سازمان به بخش‌های زیر تقسیم‌بندی می‌شود:

 

الف) شناسایی وضعیت فعلی

در حال حاضر تعداد اندکی از دانشگاه‌ها و مراکز تحقیقاتی نسبت به انجام مطالعات پراکنده و موردی اقدام کرده‌اند. نمونه‌ای از این مطالعات در جدول (5) و شکل (7) ارائه شده‌اند. شناسایی این تحقیقات انجام شده در زمینه طراحی، تولید شناور هوشمند یا بدون سرنشین می‌تواند ترسیم بهتری از چشم‌انداز توسعه و حمایت از طراحی، تولید شناور هوشمند یا بدون سرنشین ارائه کند. لذا دعوت از مجامع دانشگاهی و تحقیقاتی برای ارائه مطالعات پیشین و ایده‌های نوین خود در مطالعات آتی از طریق برگزاری جلسات و همایش‌ها در دستور کار سازمان بنادر و دریانوردی قرار گرفته است.

 

ب) مشارکت در تدوین چارچوب قانونمند شناور هوشمند یا بدون سرنشین

از آن‌جا که تدوین چارچوب قانونمند شناور هوشمند یا بدون سرنشین در دستور کار سازمان بین‌المللی دریانوردی قرار گرفته است، سیاست اصلی سازمان بنادر و دریانوردی، همراه شدن تیم کارشناسی ایران با دستور کار سازمان بین‌المللی دریانوردی برای بررسی دقیق اسناد و نظرهای اعضای کمیته ایمنی دریانوردی در کمیته ایمنی دریانوردی (MSC) و مشارکت و حضور فعال نمایندگان سازمان در گروه مکاتبه‌ای و گروه کاری کمیته ایمنی دریانوردی است.

 

ج) تعیین اولویت‌های طراحی و ساخت شناور هوشمند یا بدون سرنشین

از آن‌جا که مطالعات طراحی و تولید شناورهای هوشمند یا بدون سرنشین در دنیا در حال حاضر برای کاربردهای آزمایشی و تحقیقاتی و در مقیاس‌های کوچک انجام شده است نه با هدف شناورهای تجاری و حمل بار، بنابراین نیازسنجی و اولویت‌بندی توسعه و حمایت از طراحی، تولید یا بهره‌برداری از شناورهای هوشمند یا بدون سرنشین در حال حاضر اجتناب‌ناپذیر است. این اولویت‌بندی به شرح زیر است:

1 ـ شناورهای بدون سرنشین کنترل از راه دور برای کاربردهای: تحقیقاتی، جست‌وجو و نجات، لایروبی، حفاری در دریا، راهنمابر، شناسایی آلودگی در دریا، و تجاری.

2 ـ سیستم‌های هوشمند برای کاربردهای: عملیات راهنمایی برای عبور از کانال‌ها، مشارکت در عملیات جست‌وجو و نجات، عملیات جمع‌آوری آلاینده‌ها از دریا، جلوگیری از تصادم در دریا، عملیات هیدروگرافی، موقعیت‌یاب دینامیکی، ارسال پیام‌های اضطرار، مسیریابی هوشمند، پایش سلامت سازه و تجهیزات کشتی، و بهینه‌سازی مصرف سوخت.

د) راهکارهای اجرایی برای بنادر هوشمند.

 

هوشمندسازی بنادر، همگام با هوشمندسازی شناورها

با رشد تکنولوژی در طراحی و تولید شناورهای هوشمند یا بدون سرنشین در آینده لازم است متناسب با رشد بهره‌برداری از شناورهای هوشمند در دنیا، بنادر کشور نیز برای ارائه خدمات به شناورهای هوشمند آمادگی لازم را داشته باشند. مهم‌ترین موضوعات در بسته توسعه و حمایت از بنادر هوشمند را می‌توان به‌صورت زیر دسته‌بندی کرد:

1 ـ عملیات نوبت‌دهی کشتی‌ها برای ورود به بندر

2 ـ عملیات پهلوگیری به اسکله و جدا شدن از آن

3 ـ عملیات برق‌رسانی با شناورها

4 ـ عملیات سوخت‌گیری یا بانکرینگ

5 ـ عملیات راهنمایی در محوطه بندر

6 ـ عملیات جست‌وجو و نجات

7 ـ دریافت پیام اضطرار

8 ـ آب‌رسانی به شناور

9 ـ دریافت زایدات شناور

10 ـ تخلیه و بارگیری کالا و محموله‌ها|

 

منابع و مراجع:

1 ـ اسناد ارائه شده به اجلاس کمیته ایمنی دریانوردی شماره 98 و 99، در سال‌های 2017 و 2018

2 ـ اسناد و سوابق مطالعاتی سازمان بنادر و دریانوردی، 1397

۲ مهر ۱۳۹۷ ۱۱:۳۱